Верш П. Панчанки "Сармацкае кадзила"

  • От :
  • Категории : Без рубрики

Сортировать: по оценкам | по дате
15.11.18
↑ [1] ↓
переходы:5
Верш П. Панчанки "Сармацкае кадзила"
Я прачытаў верш П.Панчанки «Сармацкае кадзила» и Моцным задумаўся. Аказваецца, так добра знаёмыя Кветко ў небяспецы — занесены ў Чырвоную книгу. Я никогда не думаў, кале зрываў Кветко ў букет для маке, это можно их рваць. Пимен Панчанка папярэджвае нас аб тым, што прыродзе пагражае знишчэнне. А винаватыя ў гэтым мы сам — абыякавыя, бяздумныя. Нельга бяздумна карыстацца дарами прыроды, трэба задумацца над тым, што застанецца ў спадчыну будучым пакаленням: жывая прырода эти рисунки ў книзу. Прырода — наш дом. А эти заўсёды мы сочым за чысцинёй в сваим зялёным доме?
как удобный заўважае П.Панчанка: душно ад жалезнага прагрэсу: Дружная падразаем жылы лесу, Траў и кветак Топчий наказуемы, Ад зялёнай адракаемся советные. Кожная трэба задумацца над сваим ўчынками, потому аберагаючы прыроду — мы аберагаем Самих сябе. ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/ve…rmackae-kadzila/
В наше час нярэдка можно пачуць словы «ўладар», «пакарыцель», и аўтар пратэстуе супраць такого падыходу. «Зямля зялёная … для жыцця» павинна належаць всем, а кале ёсць уладар — будуць и пакораныя, а гэта Верш Шiмена Панчанки — гэта маналог аўтара, мнение которого поўныя горычы и ў той жа час Надзея. Надзея на тое, што пакарэнне не в состоянии наказывай для «будучых прасветленых эпох». Аўтар спадзяецца, што надыдзе такие час, кале словы «пакарыцель», «пакарэнне" не будуць ужывацца, што яны назаўсёды зникнуць.
Творчую бияграфию С. Грахоўскага можно назваць драматычнай. Першый яго верш быў надрукаваны ў часописе «Беларуский пиянер» (1926), кале аўтару споўнилася 13 лет. Першый же вершаваны зборник «Дзень нараджэння» (1968) пабачыў свет только праз 32 гады. А памиж гэтыми датам — страчаная Маладосць, абарваныя юнацкия мари и Надзея, пакутницки путь, раздзелены с мильёнами нявольникаў, «заплямленых страшэнным таўром 58-й пробы».
Сплавам лирычнага и драматычнага напружання характарызуюцца паэмы С.
Водгук на верш М. Гилевича Аўтар призывают моладзь, якая асвоилася «с книжнасцю найноўшай», чытаць Старый добрый сказке, потому что травы — крыница векавой Народнай мудрасци. Али верш гучыць не как прымус эти наказ. НЕ. Ён успрымаецца ў якасци шчырай парады Сябры, которые вывучаў человеческое жыццё на працягу многом гадоў и ўмее адрозниваць сапраўдныя каштоўнасци ад падробак. Потому что эти можно назваць творами мастацтва шматликия камерцыиныя выданни, дзе аписаны забойствы, ужасе, смерць? Я асабиста магу адказаць катэгарычна: «Не» А вось сказке! .. Маючы кожные динь на постоянное дастаткова хлеба, и жытняга, и пшанiчнага, мы рэдка задумваемся над тым, якую важную роль мае нам гэта простая на першый взгляд блюдо. Значнасць яго мы понимаем толькi тады, калия хлеба ў нас няма. Менавiта такое мнение вынiкае с твора М. Танка «Прытча пра Хлеб».
В верпiы ўсяго два героi: Вандроўнiк и Хлеб. Вандроўнiк iдзе на кiрмаш. По спiной в яго мяшок, набiты лустамi Хлеба. I такой цяжкай здаецца Вандроўнiку ноша, што Ён НЕ ўтрымаўся ад наракакняў в адрас Хлеба.
как только чалавек нараджаецца, яго здесь жа агортваюць цеплынёй и пяшчотай руки маке. Потым Ён пазнае свет, дарагими и близкими становяцца родные мясцины: рэчка, дзе дзицём ты так любиў купацца, лес, Куцый ты хадзиў с сябрами, вецер, которые ноччу спяваў табе калыханку. I вось ты — дарослы, жыццё закидвала цябе ў розныя углу наша Зямля, но и боли Нидзё ў Свеце НЕ чуў той калыханки, пад якую цябе адразу пакидали смутак и скука, гора и адчай, потому неся калыханка была твая, и вецер спяваў яе для цябе.
как милагучна и прыгожа гучаць гэтыя словы! Какой любоўю адгукаюцца травы ў сэрцы кожнага Беларусь! Табе, родные угол, дзе ўзгадавала мяне маке, дзе я зрабиў першый шаге, табе прызнаюцца ў любви паэты, захапляючыся табой, тваими краявидами, тваими шчырыми працавитыми людзьми … Гэтак жа и я, твой сын, хачу сказаць, што ў какой бы уголке Зямля я ни быў, ты вечная Будзей для мяне адзинай и непаўторнай зямлёй. Я спадзяюся, што вы разумееце мае пачуцци, выкликаныя цудоўным вершит С.Законникава.
«Будучыня Беларуси — старажытныя Книга Скарыны» — гэта першый Радко верша. Али и травы нясуць в Сабе Вельме вялики Сэнсом. Ён заключаецца, на мой взгляд, в вяртанни Беларуси так сваих каранёў. В гэтым Д.БичэльЗагнетава и бачыць будучыню Беларуси. I я с ей поўнасцю согласна. Только ведаючы и вывучаючы курю гисторыю, традыцыи, язык ды и ўвогуле культуру, мы сможем стаций на адзин узровень с иншыми нацыями и с годнасцю заявиць аб Сабе.
А спадчына ў беларусаў багатая и разнастайная.

Сортировать: по оценкам | по дате

15.11.18
↑ [1] ↓
переходы:5
Верш П. Панчанки "Сармацкае кадзила"
Я прачытаў верш П.Панчанки «Сармацкае кадзила» и Моцным задумаўся. Аказваецца, так добра знаёмыя Кветко ў небяспецы — занесены ў Чырвоную книгу. Я никогда не думаў, кале зрываў Кветко ў букет для маке, это можно их рваць. Пимен Панчанка папярэджвае нас аб тым, што прыродзе пагражае знишчэнне. А винаватыя ў гэтым мы сам — абыякавыя, бяздумныя. Нельга бяздумна карыстацца дарами прыроды, трэба задумацца над тым, што застанецца ў спадчыну будучым пакаленням: жывая прырода эти рисунки ў книзу. Прырода — наш дом. А эти заўсёды мы сочым за чысцинёй в сваим зялёным доме?
как удобный заўважае П.Панчанка: душно ад жалезнага прагрэсу: Дружная падразаем жылы лесу, Траў и кветак Топчий наказуемы, Ад зялёнай адракаемся советные. Кожная трэба задумацца над сваим ўчынками, потому аберагаючы прыроду — мы аберагаем Самих сябе. ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/ve…rmackae-kadzila/

В наше час нярэдка можно пачуць словы «ўладар», «пакарыцель», и аўтар пратэстуе супраць такого падыходу. «Зямля зялёная … для жыцця» павинна належаць всем, а кале ёсць уладар — будуць и пакораныя, а гэта Верш Шiмена Панчанки — гэта маналог аўтара, мнение которого поўныя горычы и ў той жа час Надзея. Надзея на тое, што пакарэнне не в состоянии наказывай для «будучых прасветленых эпох». Аўтар спадзяецца, што надыдзе такие час, кале словы «пакарыцель», «пакарэнне" не будуць ужывацца, што яны назаўсёды зникнуць.

Творчую бияграфию С. Грахоўскага можно назваць драматычнай. Першый яго верш быў надрукаваны ў часописе «Беларуский пиянер» (1926), кале аўтару споўнилася 13 лет. Першый же вершаваны зборник «Дзень нараджэння» (1968) пабачыў свет только праз 32 гады. А памиж гэтыми датам — страчаная Маладосць, абарваныя юнацкия мари и Надзея, пакутницки путь, раздзелены с мильёнами нявольникаў, «заплямленых страшэнным таўром 58-й пробы».

Сплавам лирычнага и драматычнага напружання характарызуюцца паэмы С.

Водгук на верш М. Гилевича Аўтар призывают моладзь, якая асвоилася «с книжнасцю найноўшай», чытаць Старый добрый сказке, потому что травы — крыница векавой Народнай мудрасци. Али верш гучыць не как прымус эти наказ. НЕ. Ён успрымаецца ў якасци шчырай парады Сябры, которые вывучаў человеческое жыццё на працягу многом гадоў и ўмее адрозниваць сапраўдныя каштоўнасци ад падробак. Потому что эти можно назваць творами мастацтва шматликия камерцыиныя выданни, дзе аписаны забойствы, ужасе, смерць? Я асабиста магу адказаць катэгарычна: «Не» А вось сказке! .. Маючы кожные динь на постоянное дастаткова хлеба, и жытняга, и пшанiчнага, мы рэдка задумваемся над тым, якую важную роль мае нам гэта простая на першый взгляд блюдо. Значнасць яго мы понимаем толькi тады, калия хлеба ў нас няма. Менавiта такое мнение вынiкае с твора М. Танка «Прытча пра Хлеб».

В верпiы ўсяго два героi: Вандроўнiк и Хлеб. Вандроўнiк iдзе на кiрмаш. По спiной в яго мяшок, набiты лустамi Хлеба. I такой цяжкай здаецца Вандроўнiку ноша, што Ён НЕ ўтрымаўся ад наракакняў в адрас Хлеба.

как только чалавек нараджаецца, яго здесь жа агортваюць цеплынёй и пяшчотай руки маке. Потым Ён пазнае свет, дарагими и близкими становяцца родные мясцины: рэчка, дзе дзицём ты так любиў купацца, лес, Куцый ты хадзиў с сябрами, вецер, которые ноччу спяваў табе калыханку. I вось ты — дарослы, жыццё закидвала цябе ў розныя углу наша Зямля, но и боли Нидзё ў Свеце НЕ чуў той калыханки, пад якую цябе адразу пакидали смутак и скука, гора и адчай, потому неся калыханка была твая, и вецер спяваў яе для цябе.

как милагучна и прыгожа гучаць гэтыя словы! Какой любоўю адгукаюцца травы ў сэрцы кожнага Беларусь! Табе, родные угол, дзе ўзгадавала мяне маке, дзе я зрабиў першый шаге, табе прызнаюцца ў любви паэты, захапляючыся табой, тваими краявидами, тваими шчырыми працавитыми людзьми … Гэтак жа и я, твой сын, хачу сказаць, што ў какой бы уголке Зямля я ни быў, ты вечная Будзей для мяне адзинай и непаўторнай зямлёй. Я спадзяюся, што вы разумееце мае пачуцци, выкликаныя цудоўным вершит С.Законникава.

«Будучыня Беларуси — старажытныя Книга Скарыны» — гэта першый Радко верша. Али и травы нясуць в Сабе Вельме вялики Сэнсом. Ён заключаецца, на мой взгляд, в вяртанни Беларуси так сваих каранёў. В гэтым Д.БичэльЗагнетава и бачыць будучыню Беларуси. I я с ей поўнасцю согласна. Только ведаючы и вывучаючы курю гисторыю, традыцыи, язык ды и ўвогуле культуру, мы сможем стаций на адзин узровень с иншыми нацыями и с годнасцю заявиць аб Сабе.

А спадчына ў беларусаў багатая и разнастайная.

Комментариев нет

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Планы мероприятий
Игра викторина по ЭКОЛОГИИ-10 класс

  Цель игры «Викторина по экологии» : углубить экологические знания Весь класс разбит на четыре команды по 6 человек. Время обдумывания ответа -1 минута. Ведущий читает высказывания великих людей с паузами , там , где пропущены слова. Команды должны вставить эти слова «Оценивать … только по стоимости её материальных богатств- …

Задания
Хирургия и Реаниматология. Тесты. Методическое пособие

Тестовые задания. Хирургия и Реаниматология.   Профилактика хирургической инфекции. Инфекционная безопасность в работе фельдшера   Обезболивание   Кровотечение и гемостаз   Переливание крови и кровозаменителей, инфузионная терапия   Десмургия   Ведение больных в полеоперационном периоде   Синдром повреждения. Открытые повреждения мягких тканей. Механические повреждения костей, суставов и внутренних органов   …

Планы занятий
Профориентационный тест Л.А. Йовайши на определение склонности человека к тому или иному роду деятельности

ПРОФЕССИЯ – это вид трудовой деятельности человека, который требует определенного уровня знаний, специальных умений, подготовки человека и при этом служит источником дохода. Профессиональная принадлежность – одна из важнейших социальных ролей человека так как, выбирая профессию, человек выбирает себе не только работу, но и определенные нормы, жизненные ценности и образ жизни, …