Водгук на апавяданне Б. Сачанки

  • От :
  • Категории : Без рубрики

Сортировать: по оценкам | по дате
16.11.18
↑ [1] ↓
переходы:0
Водгук на апавяданне Б. Сачанки
Голад … Нам теперь цяжка зразумець, што гэта такое. Потому что мы яго ў сваим жыцця НЕ бачыли и не адчули. НЕ бачыли мы ни вайны, ни таго, што яно пакинула пасли сябе. Не знаем, как цяжка было пераходзиць ад вайны так мирнага жыцця, ад бадзяння па Свеце пад крышу роднай дома.
Маленькие акрайчык хлеба … Некальки разоў паўтарае аўтар гэта слова. Святое слова! I, мабыць, нездарма, потому что сам перажыў в дни свайго маленства, адчуў на Сабе, што значыць кавалачак хлеба згаладалага дзицяци. Хоць Я — не бачыла вайны, НЕ галадала, но и понимаю героя апавядання, которому так Моцным хацелася есци, которому должна была таго акрайчыка, што выдзелила маке, каб падьесци, каб заглушыць голад, што даймаў каторы динь.
А брат лег спаць галодны, НЕ падьеўшы, хоць працаваў цэлы динь. Али ни маке, ни брат ни ў чым НЕ папракнули хлопчыка, потому Ён быў меншы. Кале я прачытала гэта апавяданне-привела, мне захацелася не как дапамагчы герою. Некаторым можа здацца, што Ничога дрэннага Ён НЕ зрабиў, што строгая рэчаиснасць прымусила яго так такого ўчынку, потому голад — появление страшна. Али же хлопчык пазбавиў брата вячэры, а той працаваў, каб пракармиць сямью, иадтрымаць и маке, и яго, меншанькага. Тама гэты ўспамин и праз столько гадоў працинае пакутным болью: "Лепе бы я, а брат зьеў мой хлеб». Герой разумев немагчымасць вяртання том, безвыходнасць свайго становишча. Каб паказаць напружанасць ситуацыи, драматызм дзеяння, аўтар ашчаджае словы. Дзе пачуцци, там многа слоў НЕ трэба: «Маке прынесла аднекуль акрайчык хлеба. Доўга-доўга увидела яго, нюхала, паварочвала и то и гэтак, нибыта НЕ верыла вачам сваим, што на Далон ў яе ляжыць хлеб, — сапраўдны жытни хлеб ». А как потым аўтар Вкусно словы «хлеб», «акрайчык», «кавалачак», «скарыначка», «крошачка» … А как аписвае момант, кале хлопчык, узяўшы братаў кавалачак, «адшчыпнуў крошачку. Только крошачку. Адну маленечкую, малюпасенькую крошачку ».
«Зьесци хлеб зависься, каб яго и духа был ў хаце, каб им и не пахла НАВАТ». Здаецца, аўтар нибы знаходзиць апраўданне свай герою: «каб им и не пахла …»
Магчыма, хлопчык спачатку и не зразумеў, которые учынак Ён зрабиў, НЕ ўсвядомиў, НЕ задумаўся. Тэта прыйдзе пазней, праз многа гадоў: «Как бы я, а брат зьеў мой хлеб!»
Гэта не простое — рабица Дабра цветка, трацячы нешта сваи. Али гэта мудрые закон. Кали бы им киравалася большасць людзей, тады и свет быў бы лепшы, и людзи шчас ливейшыя.
Прачытала гэта невяликае, но и ў той жа час абьёмнае па сваим змесце и глыбини апавяданне, и слезы нагарнулися на вочы. Вельме цяжка стрымаць их. Вядома, вайны Я — не бачыла на кол ўласныя вочы, но и, здаецца, зразумела таго аднарукага мужчыну с апавядання, не хацеў Ничога тлумачыць свай маленькая сыну. Апынуўшыся на яго месцы, я зрабила бы менавита так. I дело не ў тым, што хлопчыку только шэсць-сем гадоў, а ў тым, што за сваи яшчэ кароткае жыццё Ён весьма мала перажыў.
Мабыць, хлапчук, которые быў шчасливейшы, чым яго невядомы брат, не бачыў яшчэ цяжких жыццёвых выпрабаванняў. I, згадзицеся, размаўляць с таком чалавекам пра ўласны боль Вельме цяжка, амаль немагчыма, таму што Ён усё роўна НЕ зразумее цябе. А можа быць и такое, што сваим неасцярожным пытаннем эти НАВАТ позиркам, как нажом, Разан па жывым, трапятким сэрцы, якое и так Балицах ад раны, што НЕ хотя загойвацца. ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/vo…nyaga-selishcha/
Какая же праблема зацжавила Фёдара Янкоўскага? Праблема чалавечых ўзаемаадносинаў, вернасци, любви и паваги так тых, кто быў посмотри кусок гадоў, дапамагаў праходзиць нялёгки путь жыцця сваей парадай, сваим прыкладам. Настаўница, якая ўсё жыццё прысвяцила вучням и аддала им долю самой сябе, цяжка захварэла. Яе выпускники ведал Елена Адамаўна ўжо НЕ ўстане на ноги, ей ничего не дапамагае. Али искали тое, што дапамагло бы гэта близкаму чалавеку застацца ў жыцця хоць на адну хвилину больш адпушчанага лесам часа.
Радзима … Гэта маленькая слова, такое родная, знаёмае нам с самаго дзяцинства. Я НАВАТ не магу теперь ўспомниць, ад каго пачули яго ўпёршыню. Здаецца, што яно было са мной усюды с таго часа, кале я зрабила першый шаг, вымавила першае слова.
Радзима … Язык … Культура … Кто из Беларуский письменникаў и паэтаў НЕ закранаў гэтыя тэмы? Здаецца, што выказалися ўсе. Вось и Янка Скрыган НЕ абышоў гэтыя пытанни. Ён написаў соч «Жанчына и пенсиянер», дзе выказаў курю любоў так роднай мовы, так Радзимы.
Апавяданне Цёткi Выдатная беларуская паэтка, палымяны змагар за яароднае шчасце Цётка (Элаиза Пашкевич) по сваи кароткае жыццё зрабила надзвычай многа. Вялики грамадзянски тэмперамент, страснае Жажда прынесци как мага больш карысци Радзиме дазволили ей, нягледзячы на ​​слабая здароўе, стаций адным с арганизатараў рэвалюцыйнай парты «Сацыял-дэмакратычная грамада», першай беларускай легальная газеты «Наша доля», часописа для моладзи «Лучынка», актыўна ўдзелькичаць в митынгах и дэманстрацыях, накираваных супраць антынароднай палитыки царызму. Апавяданне «Родная карэнне» паказальнае для яго першага зборника «Руна» тэмай вернасци родным Каран — бацькаўшчыне, традыцыям, гисторыи, культуры народа.
Знешне сюжэт апавядання выглядае проста: студэнт-медык прыязджае ў вёску так бацькоў на летниму каникулы. Парень працуе временам с сялянами, любуецца мясцовыми краявидами и, задаволены адчуваннем свайго Маладога целая, прыемнай стомленасцю ад цяжкай працы и гонарам за тое, што Ён НЕ парваў духоўнай сувязи с родными каранями, адьязджае на вучобу. Гистарычныя асобы, праславиўшыя нашу Зямля, заўсёды цикавили драматургаў, письменникаў, музыкантаў и жываписцаў. Адным с цикавых твораў, прысвечаных асоби князя Витаўта, была пьеса А. Дударава «Купала».
В 1997 Годзю ў Купалаўским тэатры адбылася прэмьера спектакля «Князь Витаўт». Рэжысёр спектакля — Валерый Раеўски. Музыку так пастаноўки написаў кампазитар Виктар Капыцько, дэкарацыи и Мастацкая афармленне Барыс Герлавана. Прэмьерная пастаноўка адбылася 3 жниўня 1997 года, но и и сёння цикавасць гледачоў так яе НЕ Страчана.

Сортировать: по оценкам | по дате

16.11.18
↑ [1] ↓
переходы:0
Водгук на апавяданне Б. Сачанки
Голад … Нам теперь цяжка зразумець, што гэта такое. Потому что мы яго ў сваим жыцця НЕ бачыли и не адчули. НЕ бачыли мы ни вайны, ни таго, што яно пакинула пасли сябе. Не знаем, как цяжка было пераходзиць ад вайны так мирнага жыцця, ад бадзяння па Свеце пад крышу роднай дома.
Маленькие акрайчык хлеба … Некальки разоў паўтарае аўтар гэта слова. Святое слова! I, мабыць, нездарма, потому что сам перажыў в дни свайго маленства, адчуў на Сабе, што значыць кавалачак хлеба згаладалага дзицяци. Хоць Я — не бачыла вайны, НЕ галадала, но и понимаю героя апавядання, которому так Моцным хацелася есци, которому должна была таго акрайчыка, што выдзелила маке, каб падьесци, каб заглушыць голад, што даймаў каторы динь.
А брат лег спаць галодны, НЕ падьеўшы, хоць працаваў цэлы динь. Али ни маке, ни брат ни ў чым НЕ папракнули хлопчыка, потому Ён быў меншы. Кале я прачытала гэта апавяданне-привела, мне захацелася не как дапамагчы герою. Некаторым можа здацца, што Ничога дрэннага Ён НЕ зрабиў, што строгая рэчаиснасць прымусила яго так такого ўчынку, потому голад — появление страшна. Али же хлопчык пазбавиў брата вячэры, а той працаваў, каб пракармиць сямью, иадтрымаць и маке, и яго, меншанькага. Тама гэты ўспамин и праз столько гадоў працинае пакутным болью: "Лепе бы я, а брат зьеў мой хлеб». Герой разумев немагчымасць вяртання том, безвыходнасць свайго становишча. Каб паказаць напружанасць ситуацыи, драматызм дзеяння, аўтар ашчаджае словы. Дзе пачуцци, там многа слоў НЕ трэба: «Маке прынесла аднекуль акрайчык хлеба. Доўга-доўга увидела яго, нюхала, паварочвала и то и гэтак, нибыта НЕ верыла вачам сваим, што на Далон ў яе ляжыць хлеб, — сапраўдны жытни хлеб ». А как потым аўтар Вкусно словы «хлеб», «акрайчык», «кавалачак», «скарыначка», «крошачка» … А как аписвае момант, кале хлопчык, узяўшы братаў кавалачак, «адшчыпнуў крошачку. Только крошачку. Адну маленечкую, малюпасенькую крошачку ».

«Зьесци хлеб зависься, каб яго и духа был ў хаце, каб им и не пахла НАВАТ». Здаецца, аўтар нибы знаходзиць апраўданне свай герою: «каб им и не пахла …»

Магчыма, хлопчык спачатку и не зразумеў, которые учынак Ён зрабиў, НЕ ўсвядомиў, НЕ задумаўся. Тэта прыйдзе пазней, праз многа гадоў: «Как бы я, а брат зьеў мой хлеб!»

Гэта не простое — рабица Дабра цветка, трацячы нешта сваи. Али гэта мудрые закон. Кали бы им киравалася большасць людзей, тады и свет быў бы лепшы, и людзи шчас ливейшыя.

Прачытала гэта невяликае, но и ў той жа час абьёмнае па сваим змесце и глыбини апавяданне, и слезы нагарнулися на вочы. Вельме цяжка стрымаць их. Вядома, вайны Я — не бачыла на кол ўласныя вочы, но и, здаецца, зразумела таго аднарукага мужчыну с апавядання, не хацеў Ничога тлумачыць свай маленькая сыну. Апынуўшыся на яго месцы, я зрабила бы менавита так. I дело не ў тым, што хлопчыку только шэсць-сем гадоў, а ў тым, што за сваи яшчэ кароткае жыццё Ён весьма мала перажыў.
Мабыць, хлапчук, которые быў шчасливейшы, чым яго невядомы брат, не бачыў яшчэ цяжких жыццёвых выпрабаванняў. I, згадзицеся, размаўляць с таком чалавекам пра ўласны боль Вельме цяжка, амаль немагчыма, таму што Ён усё роўна НЕ зразумее цябе. А можа быць и такое, што сваим неасцярожным пытаннем эти НАВАТ позиркам, как нажом, Разан па жывым, трапятким сэрцы, якое и так Балицах ад раны, што НЕ хотя загойвацца. ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/vo…nyaga-selishcha/

Какая же праблема зацжавила Фёдара Янкоўскага? Праблема чалавечых ўзаемаадносинаў, вернасци, любви и паваги так тых, кто быў посмотри кусок гадоў, дапамагаў праходзиць нялёгки путь жыцця сваей парадай, сваим прыкладам. Настаўница, якая ўсё жыццё прысвяцила вучням и аддала им долю самой сябе, цяжка захварэла. Яе выпускники ведал Елена Адамаўна ўжо НЕ ўстане на ноги, ей ничего не дапамагае. Али искали тое, што дапамагло бы гэта близкаму чалавеку застацца ў жыцця хоць на адну хвилину больш адпушчанага лесам часа.

Радзима … Гэта маленькая слова, такое родная, знаёмае нам с самаго дзяцинства. Я НАВАТ не магу теперь ўспомниць, ад каго пачули яго ўпёршыню. Здаецца, што яно было са мной усюды с таго часа, кале я зрабила першый шаг, вымавила першае слова.

Радзима … Язык … Культура … Кто из Беларуский письменникаў и паэтаў НЕ закранаў гэтыя тэмы? Здаецца, што выказалися ўсе. Вось и Янка Скрыган НЕ абышоў гэтыя пытанни. Ён написаў соч «Жанчына и пенсиянер», дзе выказаў курю любоў так роднай мовы, так Радзимы.

Апавяданне Цёткi Выдатная беларуская паэтка, палымяны змагар за яароднае шчасце Цётка (Элаиза Пашкевич) по сваи кароткае жыццё зрабила надзвычай многа. Вялики грамадзянски тэмперамент, страснае Жажда прынесци как мага больш карысци Радзиме дазволили ей, нягледзячы на ​​слабая здароўе, стаций адным с арганизатараў рэвалюцыйнай парты «Сацыял-дэмакратычная грамада», першай беларускай легальная газеты «Наша доля», часописа для моладзи «Лучынка», актыўна ўдзелькичаць в митынгах и дэманстрацыях, накираваных супраць антынароднай палитыки царызму. Апавяданне «Родная карэнне» паказальнае для яго першага зборника «Руна» тэмай вернасци родным Каран — бацькаўшчыне, традыцыям, гисторыи, культуры народа.

Знешне сюжэт апавядання выглядае проста: студэнт-медык прыязджае ў вёску так бацькоў на летниму каникулы. Парень працуе временам с сялянами, любуецца мясцовыми краявидами и, задаволены адчуваннем свайго Маладога целая, прыемнай стомленасцю ад цяжкай працы и гонарам за тое, што Ён НЕ парваў духоўнай сувязи с родными каранями, адьязджае на вучобу. Гистарычныя асобы, праславиўшыя нашу Зямля, заўсёды цикавили драматургаў, письменникаў, музыкантаў и жываписцаў. Адным с цикавых твораў, прысвечаных асоби князя Витаўта, была пьеса А. Дударава «Купала».

В 1997 Годзю ў Купалаўским тэатры адбылася прэмьера спектакля «Князь Витаўт». Рэжысёр спектакля — Валерый Раеўски. Музыку так пастаноўки написаў кампазитар Виктар Капыцько, дэкарацыи и Мастацкая афармленне Барыс Герлавана. Прэмьерная пастаноўка адбылася 3 жниўня 1997 года, но и и сёння цикавасць гледачоў так яе НЕ Страчана.

Комментариев нет

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Планы мероприятий
Игра викторина по ЭКОЛОГИИ-10 класс

  Цель игры «Викторина по экологии» : углубить экологические знания Весь класс разбит на четыре команды по 6 человек. Время обдумывания ответа -1 минута. Ведущий читает высказывания великих людей с паузами , там , где пропущены слова. Команды должны вставить эти слова «Оценивать … только по стоимости её материальных богатств- …

Задания
Хирургия и Реаниматология. Тесты. Методическое пособие

Тестовые задания. Хирургия и Реаниматология.   Профилактика хирургической инфекции. Инфекционная безопасность в работе фельдшера   Обезболивание   Кровотечение и гемостаз   Переливание крови и кровозаменителей, инфузионная терапия   Десмургия   Ведение больных в полеоперационном периоде   Синдром повреждения. Открытые повреждения мягких тканей. Механические повреждения костей, суставов и внутренних органов   …

Планы занятий
Профориентационный тест Л.А. Йовайши на определение склонности человека к тому или иному роду деятельности

ПРОФЕССИЯ – это вид трудовой деятельности человека, который требует определенного уровня знаний, специальных умений, подготовки человека и при этом служит источником дохода. Профессиональная принадлежность – одна из важнейших социальных ролей человека так как, выбирая профессию, человек выбирает себе не только работу, но и определенные нормы, жизненные ценности и образ жизни, …