Водгук на верш М. Гилевича

  • От :
  • Категории : Без рубрики

Сортировать: по оценкам | по дате
15.11.18
↑ [1] ↓
переходы:7
Водгук на верш М. Гилевича
Аўтар призывают моладзь, якая асвоилася «с книжнасцю найноўшай», чытаць Старый добрый сказке, потому что травы — крыница векавой Народнай мудрасци. Али верш гучыць не как прымус эти наказ. НЕ. Ён успрымаецца ў якасци шчырай парады Сябры, которые вывучаў человеческое жыццё на працягу многом гадоў и ўмее адрозниваць сапраўдныя каштоўнасци ад падробак. Потому что эти можно назваць творами мастацтва шматликия камерцыиныя выданни, дзе аписаны забойствы, ужасе, смерць? Я асабиста магу адказаць катэгарычна: «Не» А вось сказке! .. Там заўсёды перамагае Дабра, а зло заўсёды пакарану. На жаль, с узростам мы перастаём верыць в тыя дзивы и цуды, якия ёсць в сказках. Али падсвядома мы ўсё же такие спадзяёмся, што и ў наш жесткие час можа адбыцца Нейко Цуд. Так было вяками: дзяўчаты Чакали казачных прынцаў, а ребята — прынцэс, НЕ Аднан мроилася блакитная Птушко шчасця, а Нехта марыў праляцець на дыване-самалёце … Мабыць, гэта адзинае и падтрымливае нас, в самый складаныя моманты, павяличвае силы, дает надзо. Потому котором мы, маладыя, увойдзем в самастойнае жыццё, таким яно и будз. А хочацца, каб был ў им месца хлусни, жорсткасци, здрадзе, драмам и трагедыям.
Зноў и зноў перачытваю Радко верша. Перад вачыма праходзяпь казачныя персанажы: и воўк, которые шукаў лёгкага хлеба, и хитрая лиса, и царэўна-лягушка. Верш настройвае на ўспамины, пераносиць в таки я близкия и, здаецца, таки я далёкия ўжо гады самай шчасливай пары — дзяцинства. На першый взгляд, верш со всеми простые, звычайны. Али шчырае захапленне М. Гилевича казками перадаецца мижволи и чытачам. Аўтар дабиваецца гэтага, выкарыстоўваючы кличныя рассказы, дзеясловы загаднага строя.
Верш можно падзялиць на тры долю. В першай — зварот так маладых, парада чытаць сказке. В другой аўтар успаминае казачныя персанажы, а трэцяя, дзе Паэт абгрунтоўвае неабходнасць чытання казак, перагукаецца с першай. Такая сувязь прымушае яшчэ раз прыслухацца так шчырай парады М. Гилевича. Парады не простое старэйшага Сябры, но и и знаўцы чалавечых душ, народнага Паэта Беларуси. Мне здаецца, што ў вершы «Парада маладым чытачам» сказке симвализуюць адвечную народную мудрасць, дабрыню, спагаду, чаго, на вялики вред, в хватает нам сейчас. Думаю, кале кожные из нас прыслухаецца так М. Гилевича и прачытае хоць адну сказку, то Ён абавязкова состоянии лепшым, дабрэйшым, а значыць — Мэта аўтара Будзей дасягнута. Мабыць, тады и ў гэтым Свеце таксама пераможа дабрыня, как перамагае теменно ў старых добрых сказках. Тады и жыццё наша ператворыцца ў сказку, аб какой людзи Марыля спакон вякоў. Што мы прыгадваем, кале ўдыхаем Водар пах румянага хлеба? Можа, налитыя каласы, патрывожаныя гарэзай-ветрыкам. А можа, блакитныя очках пяшчотных василькоў в жыце. Нехта зноў пачуе шчымлива-радасны пошчак маленства и ўспомниць расцалаваныя снега и дажджом «Далон шчаснай маке, што дзецям лусты раздав». А хтосьци, апьянёны Водар духмянай скибы, прыгадае цяпло и ласку Зямля-Матухны. В песнях «царь Зямля» параўноўваецца с солнцем, што лашчыць сваим прамянями ўсё жывое.
Нялёгка перадаць словами ўражанне ад народная песня, сатканай тонкими струнами чалавечай душы. А паэзия Нила Гилевича — гэта журботна-ўзнёслая песня, мелодыя крыничнай беларускай мовы. Песня-ўслаўленне синявокай Беларуси, яе Таких сциплых и някидких, но и Дарага сэрцу краявидаў, свежага Бохана на белым Абрус эти ручника.
Магчыма, менавита гэта скарынка, «бяссмерця прысмак», и выратавала знямоглага басне, што змагаўся за сонечную улыбку сваих дзяцей. Горка, балюча на душы ад таго, што НЕ ўсе сёння паважаюць высакародную працу сейбита. На вялики наш вред и сорам ёсць людзи, якия, «ад сытай роскашы аглухшы», раскидваюцца святым дарам Зямля. Яны никак могуць усвядомиць, што хлеб — СГГА дарагой пас л я маке и Бацькаўшчыны. Пагарджаць им — грэшна, недаравальна, злачынна.
Язык верша М. Гилевича
ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/vo…ladym-chytacham/
Творчую бияграфию С. Грахоўскага можно назваць драматычнай. Першый яго верш быў надрукаваны ў часописе «Беларуский пиянер» (1926), кале аўтару споўнилася 13 лет. Першый же вершаваны зборник «Дзень нараджэння» (1968) пабачыў свет только праз 32 гады. А памиж гэтыми датам — страчаная Маладосць, абарваныя юнацкия мари и Надзея, пакутницки путь, раздзелены с мильёнами нявольникаў, «заплямленых страшэнным таўром 58-й пробы». Сплавам лирычнага и драматычнага напружання характарызуюцца паэмы С.
Што трэба чалавеку для шчасця? Адным патрэбны мильёны, матэрыяльная забяспечанасць, а иншых найвяликшае шчасце — адчуваць сябе патрэбным людзям, прыносиць иншым радасць. Жыццё Таких людзей НЕ Будзей дарэмным. Дзякуючы им, мы яшчэ НЕ забылися, што такое дабрыня, чуласць, сардэчнасць, миласэрнасць …
Пазнаёмиўшыся с вершит Пiмена Панчанки, я пераканалася ў тым, што дабрыня — маральная АСНОВА жыцця, той стымул, которые двигают чалавецтва так духоўнасци.
как только чалавек нараджаецца, яго здесь жа агортваюць цеплынёй и пяшчотай руки маке. Потым Ён пазнае свет, дарагими и близкими становяцца родные мясцины: рэчка, дзе дзицём ты так любиў купацца, лес, Куцый ты хадзиў с сябрами, вецер, которые ноччу спяваў табе калыханку. I вось ты — дарослы, жыццё закидвала цябе ў розныя углу наша Зямля, но и боли Нидзё ў Свеце НЕ чуў той калыханки, пад якую цябе адразу пакидали смутак и скука, гора и адчай, потому неся калыханка была твая, и вецер спяваў яе для цябе.

Сортировать: по оценкам | по дате

15.11.18
↑ [1] ↓
переходы:7
Водгук на верш М. Гилевича
Аўтар призывают моладзь, якая асвоилася «с книжнасцю найноўшай», чытаць Старый добрый сказке, потому что травы — крыница векавой Народнай мудрасци. Али верш гучыць не как прымус эти наказ. НЕ. Ён успрымаецца ў якасци шчырай парады Сябры, которые вывучаў человеческое жыццё на працягу многом гадоў и ўмее адрозниваць сапраўдныя каштоўнасци ад падробак. Потому что эти можно назваць творами мастацтва шматликия камерцыиныя выданни, дзе аписаны забойствы, ужасе, смерць? Я асабиста магу адказаць катэгарычна: «Не» А вось сказке! .. Там заўсёды перамагае Дабра, а зло заўсёды пакарану. На жаль, с узростам мы перастаём верыць в тыя дзивы и цуды, якия ёсць в сказках. Али падсвядома мы ўсё же такие спадзяёмся, што и ў наш жесткие час можа адбыцца Нейко Цуд. Так было вяками: дзяўчаты Чакали казачных прынцаў, а ребята — прынцэс, НЕ Аднан мроилася блакитная Птушко шчасця, а Нехта марыў праляцець на дыване-самалёце … Мабыць, гэта адзинае и падтрымливае нас, в самый складаныя моманты, павяличвае силы, дает надзо. Потому котором мы, маладыя, увойдзем в самастойнае жыццё, таким яно и будз. А хочацца, каб был ў им месца хлусни, жорсткасци, здрадзе, драмам и трагедыям.

Зноў и зноў перачытваю Радко верша. Перад вачыма праходзяпь казачныя персанажы: и воўк, которые шукаў лёгкага хлеба, и хитрая лиса, и царэўна-лягушка. Верш настройвае на ўспамины, пераносиць в таки я близкия и, здаецца, таки я далёкия ўжо гады самай шчасливай пары — дзяцинства. На першый взгляд, верш со всеми простые, звычайны. Али шчырае захапленне М. Гилевича казками перадаецца мижволи и чытачам. Аўтар дабиваецца гэтага, выкарыстоўваючы кличныя рассказы, дзеясловы загаднага строя.

Верш можно падзялиць на тры долю. В першай — зварот так маладых, парада чытаць сказке. В другой аўтар успаминае казачныя персанажы, а трэцяя, дзе Паэт абгрунтоўвае неабходнасць чытання казак, перагукаецца с першай. Такая сувязь прымушае яшчэ раз прыслухацца так шчырай парады М. Гилевича. Парады не простое старэйшага Сябры, но и и знаўцы чалавечых душ, народнага Паэта Беларуси. Мне здаецца, што ў вершы «Парада маладым чытачам» сказке симвализуюць адвечную народную мудрасць, дабрыню, спагаду, чаго, на вялики вред, в хватает нам сейчас. Думаю, кале кожные из нас прыслухаецца так М. Гилевича и прачытае хоць адну сказку, то Ён абавязкова состоянии лепшым, дабрэйшым, а значыць — Мэта аўтара Будзей дасягнута. Мабыць, тады и ў гэтым Свеце таксама пераможа дабрыня, как перамагае теменно ў старых добрых сказках. Тады и жыццё наша ператворыцца ў сказку, аб какой людзи Марыля спакон вякоў. Што мы прыгадваем, кале ўдыхаем Водар пах румянага хлеба? Можа, налитыя каласы, патрывожаныя гарэзай-ветрыкам. А можа, блакитныя очках пяшчотных василькоў в жыце. Нехта зноў пачуе шчымлива-радасны пошчак маленства и ўспомниць расцалаваныя снега и дажджом «Далон шчаснай маке, што дзецям лусты раздав». А хтосьци, апьянёны Водар духмянай скибы, прыгадае цяпло и ласку Зямля-Матухны. В песнях «царь Зямля» параўноўваецца с солнцем, што лашчыць сваим прамянями ўсё жывое.

Нялёгка перадаць словами ўражанне ад народная песня, сатканай тонкими струнами чалавечай душы. А паэзия Нила Гилевича — гэта журботна-ўзнёслая песня, мелодыя крыничнай беларускай мовы. Песня-ўслаўленне синявокай Беларуси, яе Таких сциплых и някидких, но и Дарага сэрцу краявидаў, свежага Бохана на белым Абрус эти ручника.

Магчыма, менавита гэта скарынка, «бяссмерця прысмак», и выратавала знямоглага басне, што змагаўся за сонечную улыбку сваих дзяцей. Горка, балюча на душы ад таго, што НЕ ўсе сёння паважаюць высакародную працу сейбита. На вялики наш вред и сорам ёсць людзи, якия, «ад сытай роскашы аглухшы», раскидваюцца святым дарам Зямля. Яны никак могуць усвядомиць, што хлеб — СГГА дарагой пас л я маке и Бацькаўшчыны. Пагарджаць им — грэшна, недаравальна, злачынна.

Язык верша М. Гилевича

ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/vo…ladym-chytacham/

Творчую бияграфию С. Грахоўскага можно назваць драматычнай. Першый яго верш быў надрукаваны ў часописе «Беларуский пиянер» (1926), кале аўтару споўнилася 13 лет. Першый же вершаваны зборник «Дзень нараджэння» (1968) пабачыў свет только праз 32 гады. А памиж гэтыми датам — страчаная Маладосць, абарваныя юнацкия мари и Надзея, пакутницки путь, раздзелены с мильёнами нявольникаў, «заплямленых страшэнным таўром 58-й пробы». Сплавам лирычнага и драматычнага напружання характарызуюцца паэмы С.

Што трэба чалавеку для шчасця? Адным патрэбны мильёны, матэрыяльная забяспечанасць, а иншых найвяликшае шчасце — адчуваць сябе патрэбным людзям, прыносиць иншым радасць. Жыццё Таких людзей НЕ Будзей дарэмным. Дзякуючы им, мы яшчэ НЕ забылися, што такое дабрыня, чуласць, сардэчнасць, миласэрнасць …

Пазнаёмиўшыся с вершит Пiмена Панчанки, я пераканалася ў тым, што дабрыня — маральная АСНОВА жыцця, той стымул, которые двигают чалавецтва так духоўнасци.

как только чалавек нараджаецца, яго здесь жа агортваюць цеплынёй и пяшчотай руки маке. Потым Ён пазнае свет, дарагими и близкими становяцца родные мясцины: рэчка, дзе дзицём ты так любиў купацца, лес, Куцый ты хадзиў с сябрами, вецер, которые ноччу спяваў табе калыханку. I вось ты — дарослы, жыццё закидвала цябе ў розныя углу наша Зямля, но и боли Нидзё ў Свеце НЕ чуў той калыханки, пад якую цябе адразу пакидали смутак и скука, гора и адчай, потому неся калыханка была твая, и вецер спяваў яе для цябе.

Комментариев нет

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Планы мероприятий
Игра викторина по ЭКОЛОГИИ-10 класс

  Цель игры «Викторина по экологии» : углубить экологические знания Весь класс разбит на четыре команды по 6 человек. Время обдумывания ответа -1 минута. Ведущий читает высказывания великих людей с паузами , там , где пропущены слова. Команды должны вставить эти слова «Оценивать … только по стоимости её материальных богатств- …

Задания
Хирургия и Реаниматология. Тесты. Методическое пособие

Тестовые задания. Хирургия и Реаниматология.   Профилактика хирургической инфекции. Инфекционная безопасность в работе фельдшера   Обезболивание   Кровотечение и гемостаз   Переливание крови и кровозаменителей, инфузионная терапия   Десмургия   Ведение больных в полеоперационном периоде   Синдром повреждения. Открытые повреждения мягких тканей. Механические повреждения костей, суставов и внутренних органов   …

Планы занятий
Профориентационный тест Л.А. Йовайши на определение склонности человека к тому или иному роду деятельности

ПРОФЕССИЯ – это вид трудовой деятельности человека, который требует определенного уровня знаний, специальных умений, подготовки человека и при этом служит источником дохода. Профессиональная принадлежность – одна из важнейших социальных ролей человека так как, выбирая профессию, человек выбирает себе не только работу, но и определенные нормы, жизненные ценности и образ жизни, …