Водгук на верш С. Грахоўскага

  • От :
  • Категории : Без рубрики

Творчую бияграфию С. Грахоўскага можно назваць драматычнай. Першый яго верш быў надрукаваны ў часописе «Беларуский пиянер» (1926), кале аўтару споўнилася 13 лет. Першый же вершаваны зборник «Дзень нараджэння» (1968) пабачыў свет только праз 32 гады. А памиж гэтыми датам — страчаная Маладосць, абарваныя юнацкия мари и Надзея, пакутницки путь, раздзелены с мильёнами нявольникаў, «заплямленых страшэнным таўром 58-й пробы».
Сплавам лирычнага и драматычнага напружання характарызуюцца паэмы С. Грахоўскага «Спаленыя масты» и «Ростань на рассвете», прысвечаныя гистарычным асоби — Аляксандры Мураўёвай и Леси Украинцы. Многия творы С. Грахоўскага маюць гуманистычную скираванасць, прапаведуюць Дабра, справядливасць, услаўляюць любоў, каханне, шчасце и, па вызначэнни А. Лойко, спрыяюць «выхаванне пачуццяў добрых и прыгожых» (вершы «Патрэбен чалавеку чалавек» «Давер», «Любоў» «как я жыў без цябе?»). Галоўны герой — Павел Кастрыцки — адмовиўся ад маке, пакинуўшы яе без угла и грошай. Аглядаючыся на пражытыя гады, маке ўспаминае дни калектывизацыи и раскулачвання, высылку ў Сибирь бацькоў, адвечных працаўникоў, вайна, партызанства, гибель мужа.
Гераиня ищет курю он у ў тым, што сын стаў эгаистам, пачаў цурацца ўсяго роднага, Сваё вёски, мовы и ўрэшце старой маке. НЕ змагли, значыць, Батька прылучыць уласных дзяцей так роднай зямельки, навучыць их Любицы яе так, как любила сам. В творы асуджаецца жорсткасць и бесчалавечнасць в адносинах так старэйшых, бездапаможных людзей, якия ў ганебных и подлых учынках родных дзяцей спрабуюць адшукаць и курю он у. Асобнае месца ў творчасци С.
Гэта аповесци «Зона маўчання», «С воўчым билетам», «такие синия сняги», паэма «Балючая памяць», Книга паэзии «Споведзь». В их узнаўляюцца карцины, эпизоды, дэтали нечалавечага лагернага жыцця, якое растаптала Маладосць и силы, но и не змагло вынишчыць памяць, веру, надзо.
Письменник в падрабязнасцях аписвае ўмовы лагернага быту и непасильнай рабскай працы, жыццё ў ачапленни лагерных дратоў, аўчарак и вартавых, Атмасфера чалавечых адносин. Ён расказвае пра трагичны лёс без вины винаватых «ворагаў народа» Сяргея Дарожнага, Уладзимира Мяжэвича, Юрыя Такарчука, Василя Шашалевича, Изота Цимбалюка, Иосифа Коўтуна и иншых людзей, якия ўзнялися над суцэльным страхам и подласцю, НЕ заплямили свайго Сумленный.
Безумоўна, травы НЕ могуць матель ни даравання, ни апраўдання. Али С. Грахоўски ў гэтых сочинений не абмяжоўваецца только канстатацыяй фактаў. Ён уздымае пытанне безабароннасци чалавека Перад дзяржаўным беззаконием, спрабуе выкрыць яго прычыны, даследуе дыялектыку дабра и зла. Творы вызначаюцца Не только болью ад незагоеных ран, но и и чалавечым клопатам за родную Зямля по лёс новых пакаленняў, по заўтрашни динь.
Цёмны Пако … Перад иконай сядзиць бабушка и молицца … Молицца, каб Следующие динь быў ласковые, каб Бог не забываў пра яе дзетак и ўнукаў, каб им жылося Лепши на гэта Зямля. Гэта яе адзиная магчымасць уратаваць мер вакол сябе, потому дзейничаць иных теменно НЕ можа.
Частая чалавек звяртаецца так Бога, кале апускаюцца руки, кале Ён НЕ ведая, што яшчэ можно зрабиць для шчасця. Чытаю верш С. Грахоўскага и не веру: няўжо Ничога больш Нельга зрабиць для лепшай судьбы Беларуси и беларусаў, няўжо апошняя Надзея — Бог?
Чаго только ни перажыли Нашы Батька и Дзяды, а ўсё роўна верыли и Чакали, што прыйдзе мер и шчасце «не здалися пякельнай бядзе». Аўтар услаўляе цярпимасць Беларуский людзей, их имкненне так лепшага. В душы кожнага чалавека Жыве Бог Ён дапамагае ў цяжкую хвилину НЕ дапусциць таго, каб мы «знямели, аглухли, аслепли». НАВАТ в душы самых апошних людзей ёсць нешта светлая, хацелася бы, каб теменно перарасло ў магутнае, яркая святло, якое бы адорвала ўсих пяшчотай и дабрынёй.
В сваим вершы аўтар закрануў актуальную для нашага часа праблему — праблему мовы, нибы просеке в «неба, в зораки и ў Бога» вярнуць яе. 6н хотя, каб беларусы были беларусами, Беларусь — Беларуссю, каб Николе больш был на Карца «Северо-Западного края».
Хаця С. Грахоўски и звяртаецца так Бога, мне здаецца, што «заступицца лесом Беларуси» и не Даць ей загинуць павинны мы — беларусы. Гэта, на мой взгляд, и ёсць галоўная идэя твора. Али эти сможем мы абараниць радзиму? Каб паказаць, которым бяздушными мы стали, каб прымусиць чытача ўбачыць рэальнасць, аўтар дакарае нас: «знямели, аглухли, аслепли». I ад гэтых слоў-синонимаў становицца цяжка на сэрцы. Али же в их — праўда, якая заўсёды Будзей с нами, Пакуль НЕ прачнецца ў нас адчуванне ўласнай годнасци и патрэбнасци Радзиме.

Творчую бияграфию С. Грахоўскага можно назваць драматычнай. Першый яго верш быў надрукаваны ў часописе «Беларуский пиянер» (1926), кале аўтару споўнилася 13 лет. Першый же вершаваны зборник «Дзень нараджэння» (1968) пабачыў свет только праз 32 гады. А памиж гэтыми датам — страчаная Маладосць, абарваныя юнацкия мари и Надзея, пакутницки путь, раздзелены с мильёнами нявольникаў, «заплямленых страшэнным таўром 58-й пробы».
Сплавам лирычнага и драматычнага напружання характарызуюцца паэмы С. Грахоўскага «Спаленыя масты» и «Ростань на рассвете», прысвечаныя гистарычным асоби — Аляксандры Мураўёвай и Леси Украинцы. Многия творы С. Грахоўскага маюць гуманистычную скираванасць, прапаведуюць Дабра, справядливасць, услаўляюць любоў, каханне, шчасце и, па вызначэнни А. Лойко, спрыяюць «выхаванне пачуццяў добрых и прыгожых» (вершы «Патрэбен чалавеку чалавек» «Давер», «Любоў» «как я жыў без цябе?»). Галоўны герой — Павел Кастрыцки — адмовиўся ад маке, пакинуўшы яе без угла и грошай. Аглядаючыся на пражытыя гады, маке ўспаминае дни калектывизацыи и раскулачвання, высылку ў Сибирь бацькоў, адвечных працаўникоў, вайна, партызанства, гибель мужа.

Гераиня ищет курю он у ў тым, што сын стаў эгаистам, пачаў цурацца ўсяго роднага, Сваё вёски, мовы и ўрэшце старой маке. НЕ змагли, значыць, Батька прылучыць уласных дзяцей так роднай зямельки, навучыць их Любицы яе так, как любила сам. В творы асуджаецца жорсткасць и бесчалавечнасць в адносинах так старэйшых, бездапаможных людзей, якия ў ганебных и подлых учынках родных дзяцей спрабуюць адшукаць и курю он у. Асобнае месца ў творчасци С.

Гэта аповесци «Зона маўчання», «С воўчым билетам», «такие синия сняги», паэма «Балючая памяць», Книга паэзии «Споведзь». В их узнаўляюцца карцины, эпизоды, дэтали нечалавечага лагернага жыцця, якое растаптала Маладосць и силы, но и не змагло вынишчыць памяць, веру, надзо.

Письменник в падрабязнасцях аписвае ўмовы лагернага быту и непасильнай рабскай працы, жыццё ў ачапленни лагерных дратоў, аўчарак и вартавых, Атмасфера чалавечых адносин. Ён расказвае пра трагичны лёс без вины винаватых «ворагаў народа» Сяргея Дарожнага, Уладзимира Мяжэвича, Юрыя Такарчука, Василя Шашалевича, Изота Цимбалюка, Иосифа Коўтуна и иншых людзей, якия ўзнялися над суцэльным страхам и подласцю, НЕ заплямили свайго Сумленный.

Безумоўна, травы НЕ могуць матель ни даравання, ни апраўдання. Али С. Грахоўски ў гэтых сочинений не абмяжоўваецца только канстатацыяй фактаў. Ён уздымае пытанне безабароннасци чалавека Перад дзяржаўным беззаконием, спрабуе выкрыць яго прычыны, даследуе дыялектыку дабра и зла. Творы вызначаюцца Не только болью ад незагоеных ран, но и и чалавечым клопатам за родную Зямля по лёс новых пакаленняў, по заўтрашни динь.

Цёмны Пако … Перад иконай сядзиць бабушка и молицца … Молицца, каб Следующие динь быў ласковые, каб Бог не забываў пра яе дзетак и ўнукаў, каб им жылося Лепши на гэта Зямля. Гэта яе адзиная магчымасць уратаваць мер вакол сябе, потому дзейничаць иных теменно НЕ можа.

Частая чалавек звяртаецца так Бога, кале апускаюцца руки, кале Ён НЕ ведая, што яшчэ можно зрабиць для шчасця. Чытаю верш С. Грахоўскага и не веру: няўжо Ничога больш Нельга зрабиць для лепшай судьбы Беларуси и беларусаў, няўжо апошняя Надзея — Бог?

Чаго только ни перажыли Нашы Батька и Дзяды, а ўсё роўна верыли и Чакали, што прыйдзе мер и шчасце «не здалися пякельнай бядзе». Аўтар услаўляе цярпимасць Беларуский людзей, их имкненне так лепшага. В душы кожнага чалавека Жыве Бог Ён дапамагае ў цяжкую хвилину НЕ дапусциць таго, каб мы «знямели, аглухли, аслепли». НАВАТ в душы самых апошних людзей ёсць нешта светлая, хацелася бы, каб теменно перарасло ў магутнае, яркая святло, якое бы адорвала ўсих пяшчотай и дабрынёй.

В сваим вершы аўтар закрануў актуальную для нашага часа праблему — праблему мовы, нибы просеке в «неба, в зораки и ў Бога» вярнуць яе. 6н хотя, каб беларусы были беларусами, Беларусь — Беларуссю, каб Николе больш был на Карца «Северо-Западного края».
Хаця С. Грахоўски и звяртаецца так Бога, мне здаецца, што «заступицца лесом Беларуси» и не Даць ей загинуць павинны мы — беларусы. Гэта, на мой взгляд, и ёсць галоўная идэя твора. Али эти сможем мы абараниць радзиму? Каб паказаць, которым бяздушными мы стали, каб прымусиць чытача ўбачыць рэальнасць, аўтар дакарае нас: «знямели, аглухли, аслепли». I ад гэтых слоў-синонимаў становицца цяжка на сэрцы. Али же в их — праўда, якая заўсёды Будзей с нами, Пакуль НЕ прачнецца ў нас адчуванне ўласнай годнасци и патрэбнасци Радзиме.

Комментариев нет

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Планы мероприятий
Игра викторина по ЭКОЛОГИИ-10 класс

  Цель игры «Викторина по экологии» : углубить экологические знания Весь класс разбит на четыре команды по 6 человек. Время обдумывания ответа -1 минута. Ведущий читает высказывания великих людей с паузами , там , где пропущены слова. Команды должны вставить эти слова «Оценивать … только по стоимости её материальных богатств- …

Задания
Хирургия и Реаниматология. Тесты. Методическое пособие

Тестовые задания. Хирургия и Реаниматология.   Профилактика хирургической инфекции. Инфекционная безопасность в работе фельдшера   Обезболивание   Кровотечение и гемостаз   Переливание крови и кровозаменителей, инфузионная терапия   Десмургия   Ведение больных в полеоперационном периоде   Синдром повреждения. Открытые повреждения мягких тканей. Механические повреждения костей, суставов и внутренних органов   …

Планы занятий
Профориентационный тест Л.А. Йовайши на определение склонности человека к тому или иному роду деятельности

ПРОФЕССИЯ – это вид трудовой деятельности человека, который требует определенного уровня знаний, специальных умений, подготовки человека и при этом служит источником дохода. Профессиональная принадлежность – одна из важнейших социальных ролей человека так как, выбирая профессию, человек выбирает себе не только работу, но и определенные нормы, жизненные ценности и образ жизни, …