Водгук на ўрывак В. Караткевича "Литва. Белая Русь"

  • От :
  • Категории : Без рубрики

Вось таки я пачуцци напоўнили мая душу, кале я пачала праглядаць радочак за радочкам, учытвацца ў кожная слова, ва ўсё тое, што хацеў данесци так нас, чытачоў, У.Караткевич. Сейчас я яшчэ раз успомнила цяжки путь развицця Наша беларускай мовы, путь так стварэння адзинай дзяржавы, шматпакутную гисторыю роднага края. В роспачы хочацца крыкнуць: «Божия По што ты пакараў нашу Зямля? Чаму Вайна? »Али пакараў нас Бог яшчэ и бяспамяцтвам, из-за которого зноў и зноў узникали страшные войны, рухалися водблески наступных няўдач.
Литва … Белая Русь … Якия цудоўныя родные словы! Яны вабяць Сваё прыгажосцю, ад их вее нечым асабистым, прыгожым и светлым, а адчуць гэта можно тады, кале сапраўды зможаш уявиць Сабе Водар хваёвых лясоў, ту Силу, якую табе могуць дань Дняпро и Нёман, звон и Прыпяць, а адабраць усё гэта можно Только временам с жыццём.
Дык вось только паглядзице! Насоўвалася бяда … Ужо с першых слоў в мяне ўзникае нейкая перасцярога. Бяда — гэта значыць боль, Вайна.
Только заўважце, нездарма гэтыя литары, литары боли и жудасци стаяць временам. Яны дальше пачатак таком словам, якия прыносяць людзям только пакуты, только смутак и ахвяры тады, кале травы сапраўды адчуюць, што гэта такое. Разве гэта не парадокс ли? Вы, менавита, скажаце, што НЕ. I я согласна с вами. Какие можа быць парадак, кале У.Караткевич узнимае пытанне мижусобных войнаў, войнаў памиж народами, пытанне, якое актуальна ўспрымаецца и ў наш цяперашни час, кале кожнага хвалюе наступнае «Хаця бы только был вайны! Каму теменно патрэбна? Так было и ў гисторыи, но и вы же паглядзице, как Вайна, другая, трэцяя, вярнулася так нас бумеранг, знишчыла кусок пабудоў, сцерла с ТВАРА Зямля столько чалавечых душ, но и язык, спапялёная и разрабаваная, закладзеная некаля, засталася жыць , засталася працвитаць, а беларуская зямля працягвала нараджаць сваих сыноў и дачек.
Нягледзячы на ​​тое, што с аднаго стороне были крыжаки, а с другог насоўвалася татаро-мангольская нашествие, усё же такие литоўския и беларуския земли абьядналися, потому что без яднання заставалася только «зникнуць, згинуць, НЕ пакинуўшы НАВАТ имя на твары зямным». Дык вось, на мой взгляд, У.Караткевич и писаў аб тым, што только яднаными силами можно атрымаць сапраўдны Поспех, адчуць моц, якая адыходзиць ад роднай Зямля, напаўняе душу и сэрца прыемнай асалодай, ад какой хочацца жыць.
Письменник как быццам бы адпраўляе нам, нашчадкам, нейкае пасланне, только ў больш спрошчанай форме, чым некаля писаў К.Калиноўски, каб мы захоўвали курю самабытнасць, скранулися с Мёртвая кропкого, адчули курю ўладу, праўду, талерантнасць, каб даказаць, што ўсё атрымаецца (Не только ваенныя дзеянни), кале людзи павернуцца адзин так аднаго, кале абьяднаюцца, то ўсё Будзей другие. Падумаць только! Колька выпрабаванняў выпала на путь развицця Наша беларускай мовы! I Вяликае княства Литоўскае, кале яна личылася дзяржаўнай, и Рэч Паспалитая, кале наш язык презирали, личыли, што мы «прыплёт» так Руси.
Али цяпер, кале наша дзяржава самастойная, чаму людзи працягваюць саромецца роднай мовы, слова? Потому теменно «мужыцкае»? Мне НАВАТ сорамна, а вочы затуманьваюцца слязьми, кале я слышу гэткия словы. Мне здаецца, што гэта сапраўды праклён за дзесяцигоддзи здзекаў и акиян хлусни, якия выпало долю Беларуси. I только дзякуючы баявому САЮЗ, федэрацыи розных народаў пачала праблискваць мнение аб заўтрашним дни, аб тым, што Будзей далей.

Вось таки я пачуцци напоўнили мая душу, кале я пачала праглядаць радочак за радочкам, учытвацца ў кожная слова, ва ўсё тое, што хацеў данесци так нас, чытачоў, У.Караткевич. Сейчас я яшчэ раз успомнила цяжки путь развицця Наша беларускай мовы, путь так стварэння адзинай дзяржавы, шматпакутную гисторыю роднага края. В роспачы хочацца крыкнуць: «Божия По што ты пакараў нашу Зямля? Чаму Вайна? »Али пакараў нас Бог яшчэ и бяспамяцтвам, из-за которого зноў и зноў узникали страшные войны, рухалися водблески наступных няўдач.
Литва … Белая Русь … Якия цудоўныя родные словы! Яны вабяць Сваё прыгажосцю, ад их вее нечым асабистым, прыгожым и светлым, а адчуць гэта можно тады, кале сапраўды зможаш уявиць Сабе Водар хваёвых лясоў, ту Силу, якую табе могуць дань Дняпро и Нёман, звон и Прыпяць, а адабраць усё гэта можно Только временам с жыццём.
Дык вось только паглядзице! Насоўвалася бяда … Ужо с першых слоў в мяне ўзникае нейкая перасцярога. Бяда — гэта значыць боль, Вайна.
Только заўважце, нездарма гэтыя литары, литары боли и жудасци стаяць временам. Яны дальше пачатак таком словам, якия прыносяць людзям только пакуты, только смутак и ахвяры тады, кале травы сапраўды адчуюць, што гэта такое. Разве гэта не парадокс ли? Вы, менавита, скажаце, што НЕ. I я согласна с вами. Какие можа быць парадак, кале У.Караткевич узнимае пытанне мижусобных войнаў, войнаў памиж народами, пытанне, якое актуальна ўспрымаецца и ў наш цяперашни час, кале кожнага хвалюе наступнае «Хаця бы только был вайны! Каму теменно патрэбна? Так было и ў гисторыи, но и вы же паглядзице, как Вайна, другая, трэцяя, вярнулася так нас бумеранг, знишчыла кусок пабудоў, сцерла с ТВАРА Зямля столько чалавечых душ, но и язык, спапялёная и разрабаваная, закладзеная некаля, засталася жыць , засталася працвитаць, а беларуская зямля працягвала нараджаць сваих сыноў и дачек.

Нягледзячы на ​​тое, што с аднаго стороне были крыжаки, а с другог насоўвалася татаро-мангольская нашествие, усё же такие литоўския и беларуския земли абьядналися, потому что без яднання заставалася только «зникнуць, згинуць, НЕ пакинуўшы НАВАТ имя на твары зямным». Дык вось, на мой взгляд, У.Караткевич и писаў аб тым, што только яднаными силами можно атрымаць сапраўдны Поспех, адчуць моц, якая адыходзиць ад роднай Зямля, напаўняе душу и сэрца прыемнай асалодай, ад какой хочацца жыць.

Письменник как быццам бы адпраўляе нам, нашчадкам, нейкае пасланне, только ў больш спрошчанай форме, чым некаля писаў К.Калиноўски, каб мы захоўвали курю самабытнасць, скранулися с Мёртвая кропкого, адчули курю ўладу, праўду, талерантнасць, каб даказаць, што ўсё атрымаецца (Не только ваенныя дзеянни), кале людзи павернуцца адзин так аднаго, кале абьяднаюцца, то ўсё Будзей другие. Падумаць только! Колька выпрабаванняў выпала на путь развицця Наша беларускай мовы! I Вяликае княства Литоўскае, кале яна личылася дзяржаўнай, и Рэч Паспалитая, кале наш язык презирали, личыли, што мы «прыплёт» так Руси.

Али цяпер, кале наша дзяржава самастойная, чаму людзи працягваюць саромецца роднай мовы, слова? Потому теменно «мужыцкае»? Мне НАВАТ сорамна, а вочы затуманьваюцца слязьми, кале я слышу гэткия словы. Мне здаецца, што гэта сапраўды праклён за дзесяцигоддзи здзекаў и акиян хлусни, якия выпало долю Беларуси. I только дзякуючы баявому САЮЗ, федэрацыи розных народаў пачала праблискваць мнение аб заўтрашним дни, аб тым, што Будзей далей.

Комментариев нет

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Планы мероприятий
Игра викторина по ЭКОЛОГИИ-10 класс

  Цель игры «Викторина по экологии» : углубить экологические знания Весь класс разбит на четыре команды по 6 человек. Время обдумывания ответа -1 минута. Ведущий читает высказывания великих людей с паузами , там , где пропущены слова. Команды должны вставить эти слова «Оценивать … только по стоимости её материальных богатств- …

Задания
Хирургия и Реаниматология. Тесты. Методическое пособие

Тестовые задания. Хирургия и Реаниматология.   Профилактика хирургической инфекции. Инфекционная безопасность в работе фельдшера   Обезболивание   Кровотечение и гемостаз   Переливание крови и кровозаменителей, инфузионная терапия   Десмургия   Ведение больных в полеоперационном периоде   Синдром повреждения. Открытые повреждения мягких тканей. Механические повреждения костей, суставов и внутренних органов   …

Планы занятий
Профориентационный тест Л.А. Йовайши на определение склонности человека к тому или иному роду деятельности

ПРОФЕССИЯ – это вид трудовой деятельности человека, который требует определенного уровня знаний, специальных умений, подготовки человека и при этом служит источником дохода. Профессиональная принадлежность – одна из важнейших социальных ролей человека так как, выбирая профессию, человек выбирает себе не только работу, но и определенные нормы, жизненные ценности и образ жизни, …