В образ маке ў беларускай литаратуры

Пры выбары жанра, тэматыки, вобразаў будучага твора письменник звычайна кируецца сваим поглядами, интарэсами, сваим рядом. Али ёсць в образ, которые Жыве ў творчасци кожнага вядомага письменника. Гэты в образ Нельга абминуць, потому Ён увасабляе самаго дарагога чалавека ў жыцця — Маке. В образ маке, клапатливай, пяшчотнай, бескарысливай и самаахвярнай, авеяны самая высокая паэзияй. Письменники зноў и зноў звяртаюцца так гэтага образе, потому Ён невычарпальны, как и мацярынская любоў.
Многия беларуския письменники Вельме Глыбока раскрыли в образ маке. Адзин с их — Янка Брыль. В апавяданни «Маке» Ён намаляваў величны в образ беларускай жанчыны, якая пад пагрозай смерци НЕ адмовилася дапамагчы палонным — чужой сыновьям. Яна перажывае боль и па сваих сыновьях. Двух старэйшых выгнала из дома Вайна. А малодшы, хоць и застаўся пры ей, трывожыць яе не менее, потому что не сядзиць в хаце, а некуды исчезает на цэлыя ночы.
Кали ўцекачы с лагера пастукали ў акно яе дома, маке пастаралася забыць пра тэлеграфны слуп с наклеенай абьявай, якая пагражала смерцю «Заходзьце, хлопчыки! Я вам хоць малачка … »Яе самаахвярнасць Глыбока хвалюе. НЕ можа НЕ ўразиць и яе мужнасць. Кали раницах фашысты вядуць яе и яшчэ чатырох босых, в вайсковых лохмотья мужчын, теменно НЕ просеке ни литасци, ни спагады. Гордая, проставалосая, склаўниы мазалями так мазалёў так мала цалаваныя ў жыцця руки, теменно идзе ў святле ранишняга сонца.
Яшчэ адзин в образ маке, на плечы какой легли выпрабаванни вайны, стварыў Я. Брыль в апавяданни «Сцежка-дарожка». Знешне строгая Иваниха поўная дабраты и заўсёды гатовая прыйсци на дапамогу маладой нявестцы. Пяшчотай поўницца яе сэрца так маленькая Унучки, якая прынесла ў дом столько радасци! Сама Иваниха ў жыцця пабачыла нямала гора. Яна рана аўдавела, и таму сама выводзила дзяцей в людзи. Прыходзилася и недасыпаць, и недаядаць, и працаваць так ўтомы.
Кали адступали Нашы салдаты, теменно некальки разоў на тыдзень рашчыняла хлеб, варыла и пякла, каб накармиць их и Даць в дарогу. Самай вяликай падзякай для яе было, кале нечы сын называў яе «святым для ўсих и ўсюды словами». Иваниха — мужная жанчына. Яна ва ўмовах акупацыи Хава ў гумне аднаго с тых, кто пайшоў змагацца супраць нелюдзяў и объединяет вакол сябе вясковых хлопцаў. Пра маке можно гаварыць бясконца. I Пакуль Жыве маке, Пакуль сустракае нас яе ласкавая улыбка, Пакуль можно падзялицца с родным чалавекам и горами, и радасцю, мы адчуваем сябе ўпэўнеными ў заўтрашним дня. I таму трэба берагчы, шанаваць и Любицы сваих маке. На майские мнению, Я. Брыль в сваим апавяданни сцвярджае, што ў жыцця заўсёды спалучаецца как «вечная» — тыя паняцци, што непадуладны часа, нязменныя с возрасте ў века, то и «сучаснасць» — для кожнага часа свая, са сваим праблемами, радасцями и перажываннями, драмами и трагедыями, уласным бачаннем мира. «Вечная» для письменника — «гаючая, родная прыгажосць», якая творыцца и падтрымливаецца чалавекам, яго стваральнай працай и уникальная здольнасцю памятаць усё так драбниц. Сапраўды, чалавек Жыве Не только сённяшним днем, но и и днем ​​учарашним, марама, надзеями, планами. Вось и ў гэтым апавяданни аўтар с цеплынёй и павагай прыгадвае звычайную сялянскую кузницу, якая ў гады вайны плённа працавала на кавалёву сямью и на партызан. Яна па-ранейшаму «Гудзё Горный и звониць кавадлам», дапамагае адбудоўвацца вёсцы, якая «яшчэ НЕ со всеми акрыяла ад трох акупацыйных пажараў».
Думаю, што менавита вось такую ​​самаадданую труд и личыць Я. Брыль адной с тых праяў жыцця, што складаюць вечнасць. Не как непрыкметна мнением аўтара бяруць иншы кирунак. На памяць прыходзиць дзяцинства «с Вечная аскомай ад няспелых яблыкаў», и на душы ад Таких успаминаў становицца света и радасна. Веселая ззяючая «вясёлка, как симвал цихага жыцця», «басаногия Пастушка и дамавиты пах торфа» — усё гэта дапамагае ўспомниць сваи нялёгкае, багатае на перажыванни маленства.

Оцените статью
Добавить комментарий