"Здесь зямля такая!"

В Максима Танка ёсць цудоўны верш с фальклорнай рэминисцэнцыяй на ўзроўни сюжэта. … Хадзили мужык па Свеце ў поисках шчасця и прыйшли ў чароўны край азёр и лясоў. Стамилися, прылегли адпачыць и прачнулися ад нейкай дзивоснай музыки. што лилася немаведама адкуль. Кинуцца ў адзин сторону — Нидзё никого, во вторых — таксама ни душы. Адзин кажа: «Можа, гэта сдана?» Вторые кажа: «Мо трава спявае?» Только трэци, прылажыўшы уши, Кажа: «братки! Здесь зямля такая! Панчанки «Край паэтаў». I само название, и ўвесь гэты вялики Памер верш уяўляюць сабой перыфразы. Гэта верш-загадка, Мастацкая, вобразнае, узнёслае и пафаснае аписанне Беларуси, хоць аўтар и ни разу не ўжыў слова «Беларусь». Што ни Радока — то метафара. Выключная рытмичнасць, мажорнасць верша дасягаецца анафарай «там» и анафарычнай будовай сказаў.
Усё пераличанае предоставляет произведения адначасова и гумарыстычнае гучанне. Валадарства Гумар вяликае, и ў тым пераконваешся, чытаючы таленавиты верш П. Панчанки. Спалучыўшы, на першый взгляд, неспалучальнае, Паэт дасягае найбольшага эстэтычнага и эмацыянальнага ўздзеяння на чытача. Беларуская зямля — ​​Страны талентаў. Пстарычна так сложилась, што Беларусь даводзили, быццам Ён ни на што высокая НЕ здатны и можа только быць «господам сахи и касы».
В шэрагу лепшых твораў пра роль и прызначэнне мастер и мастацтва — паэма Максима Танка «Люцыян Таполя». Галоўны герой паэмы — моцная, выключная асоби, надзеленая таком незвычайным дарам, што пад яго руками «ажывала НАВАТ нежывое, немагчымае рабилася магчымым: гнуўся камень, а с звычайнай цэглы, быццам из бронзы, паўставали сданы». Герой уступает ў канфликт с абставинами и не гиней, как гэтага вымагаюць законы жанра паэмы, а выйграе битвы са злом. Такое наватарскае вырашэнне канфликту выяўляе филасофскую мнению пра бяссмерце народа, пра Силу мастацтва ў барацьбе за разняволенне. Паэт даводзиць, што Народная мастацтва — села, какой нельзя не только змагацца с крыўдзицелями, но и и перамагаць их. Лёс быў и литасцивы Так наша Маке Беларуси, кале ў 1882 паслаў невымоўнаму народа адразу двух прарокаў, двух песняроў — рамантыка и рэалиста. Таки я розныя, но и аднолькава Варты свайго народа, травы Появились «сярод цемры и мучений», каб беларусы Магли их Голаса «мир цэлы» сказаць пра Сваё желаниями и права «людзьми звацца». Миншчына — край паэтаў.
Вязынка — калыска Купалавай паэзии, месца, дзе ў ноч на Ивана Купалу зьявиўся мир чалавек, што стаў уладаром беларускай песни. Быццам знак Зямля и неба, каб беларусы НЕ гнули плеч, каб узняли галовы, каб встал и пайшли шукаць папарацци-Кветко. Многия творы Янки Купалы на тэму Паэта и паэзии написаны ў форме звароту так калег-песняроў. Яны — приказ и запавет создателям. Верш «Песняры-Беларусь» и пачынаецца с праблемнага пытання: пыта ты, которым быць трэба Зямля забытая Песняры? Адказ на пытанне — у многих вершит Паэта.
У самой назовет — адказ. Прарокам для свайго народа павинен быць пясняр. Дар, которым эн валодае, адкрывае яму таки я далягляды, што иншым НЕ бачацца, Ён разумее тое, чаго иншыя НЕ разумеюць. I, как сцвярджае В. Някляеў паэмай «Прошча», Ён павинен папярэдзиць всех, «дзе патоп, дзе Пажар, дзе вораг на границах». Библейския рэминисцэнцыи ў вершы «Прарок» видавочныя: и на ўзроўни образе и на ўзроўни филасофскай мнение. Верш эпичны, в АСНОВА сюжэта яго — вандроўка прарока: Ишоў прарок пясчанай сцежкай С навукай от до людзям.
Прарок — пасол святла — «прарочым Голаса сваим» пакликаў людзей за сабой: Паўстаньце, рабския натуры, Пакиныие свой адвечны сон … … За мной, за мной, забранные людзе! Я добрая судьба послан после того I знаю, што было, што Будзей, I вас в крыўду НЕ аддам. Найбольшага напружання сюжэт дасягае ў самым канцы. Апошния Радко, што ўяўляюць сабой адказ, которого прарок чакаў «с трывогаю вяликай», — адначасова и разэязка: Па Колька же нам даси чырвонцаў, Кали мы пойдзем за табой?
I ўсё-таки прарок, как даводзиць Паэт ва ўсих сваих вершит, а не павинен адчайвацца, НАВАТ кале пачуе такие адказ народа. Вся паэзия Купалы быццам доказательство закона вечнасци, што жыццё чалавека (и прарока таксама) — гэта бясконцы Ланцуг попыток. I перамога вызначаецца выниковасцю хаця бы адной с мноства няўдалых попыток. Кали ўдалай акажацца хаця бы Аднан с их — ёсць шанс здзяйсняць их зноў и зноў. Праз выяўленне самаго жаданага, запаветнага («гэткай ищу цэлы века чэсци, гэта адно мне падпорай жыцця») Паэт сказаў пра агульначалавечае и вызначальнае ў творчасци кожнага Паэта. Верш «Майские навука» — навука для ўсих, кто марыць «с цэлым народам гутарку весци» — быць народным. Гэта «школа» сакрэтаў, письменницкая «майстэрня». Села Песняры ў любви так народа, в веданни яго жыцця и первый раз — яго мовы, матчынай мовы: «наўчыўся я слоў Беларуский ад маке». А «дум Беларуский» спасцигнуць ни ў какой школе и ни ў какой «мудрасци книжнай» немагчыма — «настаўникам быў Беларуский абшар», «душу акрыляли прыгожасци мира …». Што ни Радока, што ни слова, то в образ! Валадаром беларускай песни, по мнению Купалы, можа стаций только той создателя, которые ўзгадаваны, успешчаны на нацыянальнай Глеб.
I М. Багданович ускладаў вяликую надзо на творцаў и песняроў, адводзиў им галоўную роль ў фармираванни духоўнасци народа.

Оцените статью
Добавить комментарий