Паэма Якуба Коласа

Сортировать: по оценкам | по дате
17.11.16
↑ [1] ↓
переходы:0
Паэма Якуба Коласа
Паэма «сымон-музыка» — вторые па велiчынi и значнасцi пасли «Новая зямлi» паэтычны соч Якуба Коласа. Пiсаць яе аўтар пачаў яшчэ ран за «Новую Зямля», как толькi выйшаў с турмы, куды трапiў за ўдзел в настаўнiцкiм зьездзе. Там жа за кратамi, узнiкла и замысел произведения. Пiсалася паэма доўга, с перапынкамi — чатырнаццаць гадоў. Работа над ей была завершала ў тысяча дзевяцьсот дваццаць трэцiм Годзю. Аднака и тэта была канчатковая рэдакцыя твора. Сымон нарадзiўся и рос таленавiтым, духоўна адораным хлопчыкам. Али забiтасць яго бацькоў, как и ўсiх сялян таго часа, не дазволiла им разглядзець в хлопчыку гэты Божые дар. С Сымонкi частая кпiлi, папракалi недарэчнасцю. Аднака, нягледзячы на ​​ўсе перашкоды, якiя сустракалiся на жыццёвым пути сымон, никому НЕ ўдалося вытравiць с яго цягу так прыгожага, так музыкi, так мастацтва. В канцы паэмы апавядаецца аб тым, как сымон са сваей скрыпкай и каханай дзяўчынай Ганнай iдзе ў вандроўку, каб несцi людзям прыгажосць мастацтва.
В вобразе сымон Якуб Колас хацеў паказаць таленавiтых людзей, якiмi богата. наша беларуская зямля, цяжкасцi и перашкоды на пути гэтых людзей. Паэт сцвярджае, што сапраўднае мастацтва выстаiць и Будзей жыць вечна.
Паэма Якуба Коласа "сымон-музыка» — адзiн с найлепшых класiчных твораў беларускай лiтаратуры. Яна ўслаўляе таленавiтасць Беларускага народа. Праз в образ сымон, доля которого с самаго пачатку выпалi вялiкiя выпрабаваннi, Колас хацеў паказаць нялёгкае жыццё свайго народа.
В сямьi Сымонка было знайсцi аднадумцу, потому яго никто и слухаць НЕ хацеў. Важная падзеяй, якая паўплывала на далейшы лес хлопчыка, было сяброўства с пастухом, Дзедо Курыло. Сымон — рамантык. Дзедо Курыло — практык, рэалiст, Ён успрымае свет, зыходзячы са сваiх патрэб жыцця. Тьаму на пытаннi сымон Ён адказвае, спасылдючыся на кол жыццё и веди. Дзедо Курыло папярэджвае сымон, што с яго Талент и iмкненнем усё пазнаць яго Чака нялёгкая дарога.
Смерць Дзедо Курылы паставiла Перад сымон новыя пытаннi — жыцця и смерцi. «Чаму так, — думает хлопчык, — Дзедо памёр, а ў прыродзе ўсё засталося, как и было?»
Хутка пасли дзедавай смерцi Сымонка пакiнуў свой дом. Лес адкрывае Перад им новыя шляхi, выпрабоўвае хлопчыка. Спачатку сымон знаёмiцца с жабраком, которые хiтруе и ашуквае людзей и думает толькi аб тым, как набiць курю сумку.
Не как из-за навальнiцы сымон с жабраком вымушаны былi звярнуць с дарогi, каб прасушыцца и абагрэцца. I здесь адбылася галоўная ў жыццi сымон падзея: Ён пазнаёмiўся с Ганнай. В образ гэта дзяўчыны НЕ выходзiць с галавы парня настолько новая сустрэчы. Можно было бы застацца с Ганнай, ды толькi новая дарога не давала мальчиком Спак, клiкала яго наперад. Прывяла гэта дарога сымон так карчмы. Али застацца ў карчмара и служыць яму парень таксама НЕ возможности: быць пад прымусам — для яго. ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/pa…sa-symon-muzyka/
В паэме падкрэсливаецца, што сапраўднае мастацтва можа паспяхова развивацца только пры ўмове цеснай сувязи с Народнай творчасцю. Гэта Глыбокая мнение выражана праз в образ галоўнага героев, па духу Вельме близкага так народная-паэтычных вобразаў музыкантаў и спевакоў, а таксама праз таки я ўстаўныя раздзелы паэмы, как «Песня аб называемый», рассказы аб дубе и жолудзе, аб закинутым дубке и др. Ад родная Зямля, ад Гоман бароў, ад казак вечароў, ад песен дудароў …
Якуб Колас — сусветна вядомы майстар пейзажная лiрыкi. Яго пранiкнёныя, напоўненыя ўлюбёнасцю ў знаёмыя с дзяцiнства мясцiны, в хараство роднага края радкi с паэмы «Новая зямля» «Мой Родны угол, как ты мне мiлы! Забыць цябе НЕ мая сiлы … »са школьных гадоў знаёмыя кожная Беларуси.
Якiя прыгожыя, пранiзаныя радасцю жыцця, насычаныя разнастайнымi метафарамi, эпiтэтамi, параўнаннямi и iнпiымi мастацкiмi тропамi радкi прысвяцiў Якуб Колас прыродзе ў гады творчага и эмацыянальнага ўздыму «Рассыпаны зоры брыльянтавым пухам …», «…
Усей сiстэмай вобразоў Якуб Колас пераконвае нас, в тым, што кожные чалавек павiнен жыць адным жыцця са сваiм народам, што адрыў азначае казнь чалавечых якасцей. В простых людзей Лабановiч знаходзiць працавiтасць и патрабавальнасць так сябе, добрасцi и чуласцi ў адносiнах так другiх, што ўяўляе народ в трылогii.
Асаблiвае захапленне пiсьменнiка выклiкаюць старый Дзяды "аздобленыя» сiвiзною, маршчынамi. Гэта былi самавучкi-аграномы.
как только чалавек нараджаецца, яго здесь жа агортваюць цеплынёй и пяшчотай руки маке. Потым Ён пазнае свет, дарагими и близкими становяцца родные мясцины: рэчка, дзе дзицём ты так любиў купацца, лес, Куцый ты хадзиў с сябрами, вецер, которые ноччу спяваў табе калыханку. I вось ты — дарослы, жыццё закидвала цябе ў розныя углу наша Зямля, но и боли Нидзё ў Свеце НЕ чуў той калыханки, пад якую цябе адразу пакидали смутак и скука, гора и адчай, потому неся калыханка была твая, и вецер спяваў яе для цябе.
Каханне Лабановiча так Ядвiсi пачынаецца калия НЕ с першага позiрку, то, Бадай, с першага знаёмства. Ядвiся не так прыгожая, как панна Марына эти Людмiла, но и за тое — настаўнiк адчуў гэта адразу — БАГАЦ душой, праявамi ўнутранага жыцця. Лабановiч и Ядвiся толькi ўступаюць в жыцця, таму iх каханне — першае, нясмелае, юнацкае. I Ён, и теменно — натуры дастаткова гордый, каб паступiцца сваiм гонарам НАВАТ в iмя кахання.

Оцените статью
Добавить комментарий