Праблематыка «Песня пра зубра» Миколы Гусоўскага

Сортировать: по оценкам | по дате
08.12.16
↑ [1] ↓
переходы:0
Праблематыка «Песня пра зубра» Миколы Гусоўскага
Аўтар захапляецца жыццём прыроды. I адначасова почитает, беражэ яе гарманичную цэласнасць. I гэта другая, это не сама значная, праблема паэмы. Амаль пяць стагоддзяў том мастак прадчуваў разбуральны працэс на Зямля. Бачыў, што Ён адбываецца па Вине чалавека.
Людской жыццё поўнае зайздрасци, узаемнага недаверу. Супольнасць распадаецца. НАВАТ традыцыйнае паляванне, заўсёды ўдалае, и то не могуць наладзиць правадыры и их света. Гинуць ни ў чым и ни Перад кем не винаватыя смерды на сваях битваў. I никому так гэтага няма справы. Пазней наша нацыянальная литаратура падхопиць разважанни Гусоўскага ў таком кирунку и пакажа чалавека как разбуральника натуральнага жыцця прыроды и свайго асабистага (раманы В. Карамазава «Пушча» и В.
Яшчэ Аднан праблема, закранутая ў паэме, — праблема спосабаў людскога сужыцця на Зямля. Адно сужыцце грунтуецца на дабрыни, захаванни традыцый, справядливасци. Остальное — на войнах, рабаўництве, узаемным недаверы, забыцци спрадвечных традыцый. В першым выпадку аўтар страстная падтрымливае строй жыцця пры князю Витаўту. Строгие так прыближаных и ўсих падданых, князь гэты, по мнению аўтара паэмы, быў справядливы, НЕ любиў ману и двурушництва. Сурова адносиўся и так сябе самого. Памнажаўбагацци, мацаваў рубяжы Вяликага княства Литоўскага и пашыраў сваи ўладанни.
Канешна, Ён идэализуе Витаўта. Вядома с летаписаў, напрыклад, што князь гэты быў часам жесткие, бязлитасны, паязычницку распраўляўся с сваим ворагами. Ды важна адзначыць, што Гусоўски абараняе Не только моцнага умам и духам правадыра, а справядливую чалавечую супольнасць, роль арганизатара какой и адыгрывае народные лидэр.
Все стагоддзи чалавецтва хвалявала праблема сацыяльнай няроўнасци людзей. Захавалася легенда, што легла, дарэчы, в АСНОВА мастацкага фильма пра старажытнагрэчаскага байкаписца Эзопа. Раб, Ён Перад смерцю атрымливае свободную ад гаспадароў. Зласлиўцы паклали яму ў жабрацкую сумку, кале Ён начаваў в божым храме, каштоўную царкоўную рэч. Суд жрацоў прыгаварыў «злодзея» так смерци. Ён мог уратавацца, кале бы не прызнаўся, што свободные чалавек, кале бы сказаў сваим суддзям, што Ён — раб. Гаспадары бы заступилися. Усё было бы добра. Тым больш, што гаспадыня Кахала яго.
На свабодзе прабыў Ён некальки дзён, гадзин. Выдатная легенда. Рамантычная, узнёслая. Падтрыманая ўсёй пазнейшай сусветнай литаратурай. Нашым незабыўным Уладзимира Караткевичам («Да Лепе никогда не Будзей краины, чым Будзей Страны — без воли»), Байран и Гётэ, Пушкиным и Лермантавым. Усёй гуманистычнай литаратурай мира. ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/pr…koly-gusoўskaga/
Доблесць пры им афицыйна личылася першай Якасцю воина, и на вайсковых агляды Ён, как аптэкар на весах, узважваў, кто лепшы, Лепшаму там жа за доблесць и дзякаваў шчодра. Ой, не любиў баязлиўцаў и пестаў с магнатаў! Ён памиж войнами ў шапка не спаў и дружыны Ў Дзик аблавах на зверя прывучваў змагацца Так, как и ў битвы с татарам !, и гартаваў их Силу и дух нягодах няспынных паходаў.
Интересная, што паэма Гусоўскага «Песня пра зубра» была знойдзена ў Нейко выданни (назвы не помнит), дзе была змешчана с творами нарысавага и навукова-папулярнага характар ​​пра прыроду. Яе паличыли магчымым уключыць в зборник навуковых раб. I я знаю, чаму гэта зрабили: паэма дает праўдзивы, близки так рэальнасци адбитак зубрынага жыцця, нораваў, паводзинаў и звычак гэтых звяроў-волатаў, Цуда прыроды. Так што в образ зубра ў паэме «мае дакументальную АСНОВА».
Пра тое сведчыць НАВАТ партрэт зубра-самца.
«Хлеб мой зароблены потам» — тэты Радока сведчыць, што славуты Паэт-адраджэнец паходзиў с проста дэмакратычнай сямьи. Ён зведаў нягоды працоўнага жыцця. Таким жа працаўником застаўся и тады, кале временам с пасли Вяликага княства Литоўскага Эразма целку накираваўся так папы рымскага ў Рым. Никто иншы, как Ён, выканаў абяцанне: расказаць пра паляванне на зуброў в яго далёком синявоким краи, пазнаёмиць недасведчаных с традыцыями невядомага им народа.
Многия старонки жыцця Гусоўскага так канца НЕ раскрыты.
Раман Караткевича «Каласы пад сярпом тваим» то и застаўся няскончаным. НЕ бачым в им паўстання Калиноўскага, а только яго падрыхтоўку. Шырокай плынню НЕ льецца чалавечая кроў, НЕ шале Мураўёўвешальник. Али першый сполахи народнага паўстання заливаюць цихамирны край … Идзе ў Божые храм в вёсцы Гарапяцичы былы Селянин, закатаваны Кроер и царскими салдатами Корчак. Спыняе кровапралицце князь Алесь Загорски — паплечник и аднадумец Кастуся Калиноўскага. НЕ выпадков остальная доля дылогии называецца «Сякера пры дрэве».

Оцените статью
Добавить комментарий