Характары и вобразы герояў пьесы А. Дударава

Сортировать: по оценкам | по дате
01.12.16
↑ [1] ↓
переходы:1
Характары и вобразы герояў пьесы А. Дударава
В «неперспектыўнай» вёсцы башенки засталися только трое старых — Анна, Василь Мульцик и Микита Гастрыт. Па-рознаму прайшло их жыццё. Анна ўвесь час, как и Мульцик, працавала на Зямля. Ни адпачынку, ни радасци не знала. В вайна и пад бомбами ляжала, и ў сваей хаце гарэла, траих дзяцей пахавала за адзин месяц. I апошни сын Вицёк Нейко няўдалы атрымаўся — цягне лес в турмы. Али Аня не азлобилася на жыццё. Яна только уставшая думает: «Рабила, рабила, рабила; но в гэтым Свеце няма чаго пакинуць … I нашто нарадзилася? » Навошта нарадзиўся Веда Мульцик. В яго таксама нялёгки лес. Ён «тры вайны адпляскаў, пиабляй махноўцы Секл, кулаком ў трыццаць второй цвиками так крыж прымалацили, на финскай ноги адмарозиў, в партызанах немцы расстрэльвали, потым ваяваў — два раза паранила, тры раза кантузила. I гэта яшчэ НЕ ўсё! Двух дзетак за вайна пахаваў, и нипичымница пасляваенная была, и дом Пярун палиў, и карова здыхала, и жонка памерла, и сын апошни гадоў пяць писем НЕ пешая ».
Ад Мульцика идзе так людзей цеплыня, спачуванне. Ён бачыць, как Чака Анна ВЕСТКОМ ад свайго няўдалага сына, и Пипия ад имя Вицька лист на Радыё, каб перадали для маке яе любимую песню. I якая паэтычная, тонкая и ўзнёслая душа адкрываецца ў яго, кале Ён кажа пра Ласкавый матчыны руки, што пякли самы смачный хлеб, пра родной дом и бярозки пад акном. Мульцик — Паэт и ў адносинах так Зямля-кармицельки, и так сонца, якое для яго вышэй и Магутны НАВАТ бога, таму што Бог наказывает, а солнце дает жыццё Раслин, и жывёлам, и чалавеку.
Ён добра ведая, што нарадзиўся на Зямля, каб сагрэць яе сваей душой, каб працаваць, хлеб расциць. Для яго шчасце НЕ ў сытасци и не ў бяздзейнасци «Шчасце с чужих рук заўсёды кислае … Шчасце самом рабица трэба». Мульцик никогда не ишоў насуперак сваим перакананням, пацверджаным жыццём папярэдних пакаленняў взглядам. I легкая ў яго на сэрцы НАВАТ Перад неминучай смерцю. В Мульцику и Анне ўвасоблена гармония натуральнага жыцця.
Менавита ў образах Василя и Анны раскрываюцца прыродная мудрасць, даликатнасць, чысциня пачуццяў чалавека. ru | www.studynotes.com.ua/2013/02/xa…dudarava-vechar/
Напярэдадни саракагоддзя перамоги ў Вяликай Айчыннай Вайне А. Дудараў написаў пьесу «Радавыя». Па ей пастаўлены спектакль в тэатры имя Янки Купалы, которые быў адзначаны Дзяржаўнай прэмияй СССР. Чалавек, которые нарадзиўся пасли вайны, здолеў стварыць сапраўдную трагедыю пра лес салдатаў в жудасным аду. Гэта пьеса высокага эмацыянальнага напали, в какой даставернасць перадаецца праз гисторыи герояў. Пяць асабистых трагедый, пяць лёсаў радавых вайны ствараюць агульную гисторыю душ, якия потерпели гора.
Литаратура зьяўляецца адным са сродкаў пазнання жыцця и, прежде ўсё, чалавека. Каб болыы Глыбока раскрыць характары, письменники частая идуць па пути супастаўлення герояў. Такие прыём выкарыстаны Янкам Купалы в паэме «Курган» пры абмалёўцы вобразаў гусляра и князя. В параўнальным плане пададзены вобразы Сцёпки и Аленка ў аповесци «На прасторах жыцця» Якуба Коласа. Гэтым прыёмам карыстаўся и В. Караткевич пры стварэнни вобразаў Пора-Леановича и Горава ў апавяданни «Паром на бурная рацэ».
Тыпы герояў в творчасци Викенция Дунина-Марцинкевича Падзел герояў литаратурных твораў на станоўчых и адмоўных даўно ликвидаваны. I правильно. В жыцця НЕ можа быць идэальных станоўчых людзей и идэальных лихадзеяў. Тое же и ў рэалистычнай литаратуры: свет падзелены на святло и змрок, черная и белая, жыццё и смерць, но и памиж гэтыми палярными пунктами падзелу ёсць пераходныя фарбы, паняцци, мысли. Сапраўды, наколько станоўчы герой Сцепанида Багацкая с аповесци Быкава «Знак бяды?
В раскрыцци галоўнай идэи паэмы «Тарас на Парнасе» вяликае значэнне маюць мифалагичныя вобразы. Праз всю паэму праходзиць мнение аб новая литаратуры, высмеиваецца кансерватызм дваранскай литаратуры и ўзносицца Талент письменника. В паэме прадстаўлены вобразы многом багоў Старажытнай Грэцыи, как правило, герояў высокая литаратуры. Али ў творы травы носяць рымския имёны, потому рымляне запазычыли их в грэкаў. Гэта Юпитэр, Веста, Венера, Амур, Бахус, Геба и иншыя.
Стаиць Ён, как злодзей, хаваючыся ў ценю дрэваў и на вачах яго палаюць жанчыны, дзетки, нямоглыя старый людзи. НЕ можам НЕ верыць письменнику-психолагу, которые так паслядоўна засяроджваецца на паказе перажыванняў чалавека, што мог бы засадзиць всю Зямля садами, накармиць тысячы и тысячы людзей хлебам, забудаваць сотни вёсак добрым, светлым дамам, вырасциць прыгожых, добрых дачек и сыноў — Максима Астаповича.
Мы верым письменнику, потому бачым, слышим, чым жывуць, пра што думаюць, как пакутуюць яго герои, как пакутуе зямны шар в цэлым.
Творчасць кожнага аўтара сугучна с часам. В ней адлюстроўваюцца Праблемы, якiя хвалююць аўтара, яго мари и спадзяваннi.
Творчасць Францiшка Багушэвiча прыпадае в другую палов дзевятнаццатага стагоддзя. Паўстанне 1863 года, якое рыхтаваў Кастусь Калiноўскi и ў якiм прымаў удзел Багушэвiч, пацярпела крах. В вынiку гэтага царскiя ўлады стали адносiцца так народу с яшчэ болыпай жорсткасцю, травы iмкнулiся задушыць НАВАТ мнению аб супрацiўленнi. Паўсюдна чулiся стогны змучанага людей.

Оцените статью
Добавить комментарий